..af fimmburum! Eða það hlýtur að vera. Förum aðeins yfir hvað ég er búin að borða síðan kl. 12.00 á hádegi í dag en klukkan er, þegar þetta er ritað, akkúrat 14.40.

1. Kl. 12.00: Tvær samlokur með rjómaosti, skinku, osti o.fl. o.fl.

2. Kl. 13.00: Stór pera.

3. Kl. 14.00: Mjög rausnarleg sneið af franskri súkkulaðiköku og stór kjötloka.

Oj! Ég bara hlýt að fara hrína bráðum.

Þetta er mynd af mér, sitjandi inn í hópvinnuherbergi nr. 2 á 4. hæð á Bókhlöðunni. Ykkur er velkomið að koma við og gefa mér að borða.

Fyrir ekki svo margt löngu síðan fékk ég tæknimann þessarar síðu til að setja upp “njósnaforrit” á hana. Með því get ég m.a. fylgst með af hvaða síðum fólk er að koma, af hvaða landshlutum og heimshornum og síðast en ekki síst fólkið sem ratar á síðuna mína af leitarvélinni Google. Mér finnst “Google-hópurinn” skemmtilegastur. Sumir í þessum hóp eru blátt áfram að leita að mér persónulega og slá upp fullu nafni mínu og rata þannig inn á síðuna. Svo eru það ákveðnir aðilar sem slá reglulega upp nafninu á síðunni minni (”almabegins”) og rata þannig hingað til mín. Langar jafnframt að benda þeim sem kannast við það á að hægt er að adda mér einfaldlega í Favourites (helst efst) þegar til stendur að forvitnast um skrif og hagi mína og spara þannig a.m.k. 20 sek. af dýrmætum tíma  Að lokum er hópur, sem er jafnframt sá spaugilegasti, sem ratar inn á síðuna mína með dyggilegri aðstoð umræddrar leitarvélar með því að slá inn önnur leitarorð en ég hef rakið hér að ofan. Ætla að nefna nokkur dæmi:

Árni Johnsen.

Partý.

Api.

Íslenskir málshættir.

Hexia de Trix.

Pissa.

Skúnkur.

Appelsínuhúð.

Grumpy.

Elín Gestsdóttir.

Jónína Ben.

Ekki í naríum.

Gott að geta orðið að liði !

Í umferðinni er sérstakur flokkur aulabárða. Hann samanstendur af 3% hluta til af gamalmennum, sem eru með ökuskilríki sem runnu út fyrir árið 1990, 7% eru kvennmenn, sem ekki eru með umferðarreglurnar á hreinu og fara á vinstri akreinina til að hægja á sér og mála sig í baksýnisspeglinum, hin 90% sem skipa þennan flokk og eru jafnframt þeir skæðustu eru bitrir miðaldra karlmenn. Ég lenti í einum slíkum á laugardagsmorguninn á leiðinni í skólann.

Aldrei þessu vant var ég sein fyrir og skal alveg gangast við að ég gaf svolítið hraustlega í frá heimili mínu í Grafarvogi og vestur í bæ til að ná kennslu í tæka tíð. Ég var ekki búin að aka langt þegar ég renndi upp í afturendann á bíl á akreininni lengst til vinstri. Hann keyrði að sjálfsögðu langt undir leyfilegum hámarkshraða. Það var greinilegt að bílstjórinn hafði komið auga á að ég var að flýta mér og ákvað því að hægja ferðina þar til að bíll á miðakreininni nálgaðist og klemmdi mig svona skemmtilega á milli þannig að ég komst hvorki lönd né strönd. Sjá skýringarmynd hér.

Ég hefði getað hægt mikið á mér og tætt svo fram úr þeim báðum á akreininni lengst til hægri en ákvað að gera það ekki enda hef ég ekki lagt í vana minn að láta eins og fáráður í stórsvigi í umferðinni og leggja þannig líf mitt og annarra í hættu. Ég tipplaði því rétt sem snöggvast örlaust á flautuna og gaf þannig bílstjóranum kurteislegt merki þess að víkja, sem hann gerði ekki. Ég endurtók leikinn nokkru síðar og fékk engin viðbrögð. Í þriðja skiptið druslaðist hann loksins yfir á miðakreinina. Ég trúði ekki mínum eigin augum þegar ég renndi upp í hliðina á umræddri bifreið og sá að bílstjórinn, sem var einmitt úfinn miðaldra karlmaður (kemur á óvart!), var að djöflast við að skrúfa niður rúðuna hjá sér og því næst gekk andlitið á honum í bylgjum eins og brotsjór. Hann var semsagt að ÖSKRA á mig og var nákvæmlega svona í framan.

Bjóst hann við að ég færi að skrúfa niður rúðuna hjá mér og tala við hann á 70 km/hr. niður Ártúnsbrekkuna?? Ég brosti bara til hans, vinkaði í þakklætisskyni fyrir vikninguna og steig á bensínið. Skipti þá engum togum en hann byrjaði að standa flautuna á meðan ég var að koma mér fram úr honum. Flautugniðurinn stóð yfir í töluverðan tíma en ég hætti að heyra hann stuttu síðar þar sem bíllinn hans leit út fyrir að vera tveggja gíra og hraðinn, sem hann var á eftir því.

Ef ég sé í baksýnisspeglinum bíl nálgast mig á blússandi ferð þá forða ég mér á næstu akrein. Fólk á ekki að þurfa að sviga á milli bíla til að komast leiðar sinnar. Hreint ekki. Þeir sem eru staðsettir á vinstri akrein og einhver þarf að komast hraðar krefst það lágmarks hugsunar að víkja yfir á næstu akrein til að liðka um fyrir umferð. Fyrir utan það að maður veit aldrei hvaða neyðartilfelli gæti verið í gangi í næsta bíl.

Þeir sem lesa þetta og kannast við að láta þann sárasaklausa hlut, sem framúrakstur er fara í taugarnar á sér og tala nú ekki um þá sem eru svo bíræfnir að reyna að koma í veg fyrir að aðrir geti tekið fram úr sér með einum eða öðrum hætti ættu annað tveggja að ferðast alfarið með almenningssamgöngum eða fá sér vinnu hjá lögreglunni.

Ég er mikill hundaaðdáandi og á ég eina elsku sjálf. Ég er hins vegar enginn sérlegur aðdáandi hundaeigenda sem ekki þrífa skítinn upp eftir hundana sína.

Fyrir ekki svo margt löngu síðan stóð ég í mesta sakleysi fyrir framan svefnherbergisglugann minn að brjóta saman þvott. Ég var ekki búin að horfa lengi út í rigningarsuddann þegar kona kemur aðvífandi inn á planið fyrir framan heimilið mitt á Mini-Van. Hún opnaði aðra rennihurðina, út svífur hundur sem skítur í dauðans ofboði í garðinn minn, vippar sér inn í bílinn aftur og saman keyra þau í burtu. Ég hváði upp yfir mig að mig væri að DREYMA. Ég var svo rasandi að ég náði ekki í rassgatið á þeim á meðan á partýhaldinu stóð í garðinum mínum né að taka niður númerið á bílnum þar sem ég sé ekki sem best frá mér. Annars hefði ég farið í mál við konukvölina.

Í morgun þegar ég sat við eldhúsborðið að læra sá ég stúlku nálgast heimili mitt með hund í bandi. Henni þótti greinilega alveg tilvalið að sleppa hundinum inn í garð til mín og láta hann skíta þar. Ég stóð við eldhúsgluggann með hendur á mjöðmum og beið góða stund eftir að hundurinn lyki sér af. Eigandinn gerði sig auðvitað hvergi líklegan til að draga upp poka til að fjarlægja hauginn, lokkaði hundinn til sín aftur og ætlaði að halda ferð sinni áfram eins og ekkert væri. Ég brá mér út á svalir, kallaði á eftir eigandanum og spurði hvort ekki stæði til að fjarlægja þessi 800 gr. af skít sem hundurinn hefði skilið eftir í garðinum hjá mér. Manneskjan varð náttúrlega alveg eins og ugla og upplitið var ekki sérlega hátt þegar ég lét poka detta niður af svölunum niður til hennar til að hreinsa upp tvisterinn.

Hvað er að fólki, í alvöru?? Það er ekki ýkja flókið að vera með nestispokarúllu í forstofuskápnum til að grípa með sér þegar maður hefur í hyggju að fara með hundinn sinn út að gera stykkin sín. Raunar sjálfsagður hlutur og lágmarkskurteisi gagnvart öðrum ef út í það er farið.

Í síðasta mánuði barst mér enn einn símareikningurinn sem hljóðaði upp á hátt í kr. 20.000,-. Þar með var ég rekin í frelsisáskrift. Nú er svo komið að á þriðjudagsmorgnum eru lagðar inn á númerið mitt kr. 1.000,- sem ég þarf að láta duga þangað til næsti þriðjudagsmorgun rennur upp. Jól hjá mér á þriðjudögum! Að gefnu tilefni pantaði ég sundurliðun á símareikningnum mínum frá Vodafone og ætla ég að deila með ykkur mjög lýsandi litlu sýnishorni af honum.

Dags. 15.01.2008    Kl. 10.01   Hringt í: Númerið hans Snæþórs.

Dags. 15.01.2008    Kl. 10.22   Hringt í: Númerið hans Snæþórs.

Dags. 15.01.2008    Kl. 10.41   Hringt í: Númerið hans Snæþórs.

Dags. 15.01.2008    Kl. 11.05   Hringt í: Númerið hans Snæþórs.

Dags. 15.01.2008    Kl. 11.36   Hringt í: Númerið hans Snæþórs.

Dags. 15.01.2008    Kl. 13.09   Hringt í: Númerið hans Snæþórs.

Dags. 15.01.2008    Kl. 15.30   Hringt í: Númerið hans Snæþórs.

Dags. 15.01.2008    Kl. 15.49   Hringt í: Númerið hans Snæþórs.

Dags. 15.01.2008    Kl. 15.58   Hringt í: Númerið hans Snæþórs.

Dags. 15.01.2008    Kl. 16.59   Hringt í: Númerið hans Snæþórs.

Dags. 15.01.2008    Kl. 17.08   Hringt í: Númerið hans Snæþórs.

Hvað var ég eiginlega að segja???! Ég hef greinilega verið mjööög upptekin á milli kl. 13.09 og 15.30 þar sem mér tókst að láta manninn í friði í heilar 2 klst. og 11 mínútur!

Ég get gert mér í hugarlund hvert erindið hefur verið í síðustu tveimur símtölunum, annars vegar að ég væri að leggja af stað til að sækja hann í vinnuna og hins vegar að ég væri komin fyrir utan vinnuna hans. Það kemur kannski ekki mikið á óvart að örfáum dögum eftir að ég fékk mér frelsið hafði betri helmingurinn orð á því að síminn hans væri búinn að láta eitthvað einkennilega þar sem hann steinþegði. Ég ákvað að vera ekkert að sýna honum yfirlitið frá Vodafone, læddist því í bókhaldsmöppuna eftir því og fjarlægði öll sönnunargögn um stórfelldar ofsóknir mínar símleiðis í hans garð og brenndi þau.

Núna tími ég ekki að hringja neitt samt er ég alltaf inneignarlaus! Í vinnunni á föstudagsmorgun fékk ég sms frá gagnaveitu Vodafone um að ég ætti kr. 90,- eftir af símainneigninni. Ég ákvað því að fara að fylgjast með. Eftir að ég fékk upplýsingar um inneignina sendi ég eitt skilaboð til vinkonu minnar og hringdi tvisvar í betri helminginn án þess að hann svaraði og þar með var 90 króna inneignin mín búin! Til þess að vera með mín mál á hreinu skoðaði ég skrána yfir send smáskilaboð í símanum og hvert ég hafði hringt frá því að gagnaveitan sendi mér upplýsingar um innistæðuna og hafði að svo búnu samband við hið forláta þjónustuver Vodafone. Símtalið var nákvæmlega svona:

Ég: “Tekur félagið greiðslu fyrir að hringja þegar ekki svarar á hinum enda línunnar?”

Þjónustufulltrúinn: “Nei, aðeins ef talhólf tekur við þá greiðirðu upphafsgjald kr. 27,-.”

Ég: “Semsagt ekki ef það einfaldlega svarar ekki á hinum enda línunnar?”

Þjónustufulltrúinn: “Nei.”

Ég: “Þú getur þá kannski upplýst mig um hvernig standi á því að númerið sem ég hringi úr er innistæðulaust, þrátt fyrir að mér hafi borist boð frá gagnaveitunni ykkar áðan um að ég ætti kr. 90,- eftir af inneigninni og síðan þá hafi ég hringt tvö símtöl þar sem aðilinn svaraði ekki og sent eitt sms?”

Þjónustufulltrúinn: “Talhólfið hefur tekið við símtalinu.”

Ég: “Nei. Talhólfið í umræddu númeri tekur við eftir fjórar hringingar og í fyrra skiptið lét ég bara hringja tvisvar þar sem ég var að rembast við að bakka í stæði og sleit því símtalinu.”

Þjónustufulltrúinn: “Talhólfið tók við símtalinu í 0,0000467 sek. Ég sé það hérna. Bæði skiptin.”

Ég: “Ja hérna. En allt í lagi, dæmið gengur samt ekki upp. 27+27 í upphafsgjald fyrir bæði símtölin, ekki satt? Gera samtals kr. 54,- auk þess sem ég sendi eitt sms kr. 10,-. Samtals gera þetta kr. 64,- sem við drögum frá kr. 90,- og þá ætti ég að eiga kr. 26,- eftir og þannig ekki innistæðulaus. Eða er ég að misskilja eitthvað??”

Ég fékk ekki svör við þessum hávísindalegu útreikningum mínum og bað þjónustufulltrúann því að færa mig yfir til Símans, sem hann gat ekki orðið við þar sem ég þyrfti að hringja í Símann sjálf í gjaldfrjálsa númerið þeirra 800-7000 NEMA það var ekki svo gjaldfrjálst því Vodafone rukkar víst viðskiptavini sína fyrir símtöl þangað.

Það er eitthvað að mygla hjá þessu félagi.

Ég hef ákveðið að kynna til leiks nýjan þátt á síðunni sem hefur hlotið nafnið: Sögur úr sveitinni. Þeir sem þekkja mig vita að ég er fædd og uppalin austur á hjara þar sem eitt og annað var brallað. Ég hef ákveðið að deila með ykkur völdum atburðum úr den tid og munu þess lags færslur bera heitið “Sögur úr sveitinni” og hér að neðan gefur að líta fyrstu söguna af mörgum, vonandi.

Nokkrum húsum frá heimili mínu, sem ég ólst upp í, starfrækti maður að nafni Svenni fyrirtæki sitt en hann gerði út rútur. Vífilfell hafði jafnframt aðstöðu í hluta hússins og m.a. í porti fyrirtækis Svenna þar sem Vífilfell geymdi tómar glerflöskur sem félagið hafði keypt af sjoppunum í plássinu til endurnýtingar. Systir mín og ég ásamt nokkrum öðrum krakkavillingum fengum þá hugmynd að stela flöskunum úr portinu. Eitt bjart sumarkvöld kom hópurinn saman þar sem ránið var skipulagt. Með í för voru hjólbörur, kassar, ruslapokar o.fl. til að brottnám flasknanna mundi ganga sem skjótast fyrir sig. Síðan var hafist handa.

Við vorum búin að ferja tugi kílóa af gleri bak við myndarlega skemmu sem faðir minn átti sem var skammt frá fyrirtæki Svenna. Hugmyndin var að grafa góssið í jörðina í nokkra daga á meðan starfsmenn Vífilfells kæmust yfir mesta áfallið vegna ránsins en síðan stóð til að skipta fengnum á milli okkar og selja sjoppunum flöskurnar aftur í skiptum fyrir sælgæti. Jarðvegurinn á bak við skemmuna hans pabba var okkur ekkert allt of hagstæður þar sem almennt var um að ræða möl og grjótharða mold. Gröfturinn reyndist okkur því torveldur.

Einhver árvökull Eskfirðingur hafði komið auga á grunsamlegar mannaferðir í portinu og látið Svenna vita, sem kom á siglingunni fyrir hornið á skemmunni hans pabba þar sem við lágum á fjórum fótum með rassgötin upp í loftið við að reyna tjónka við jarðveginum sem var ekkert á því að gefa sig. Svenni heilsaði okkur og spurði okkur hvað við værum að gera. Þetta er í fyrsta og eina skiptið sem mig hefur virkilega langað til að míga á mig og reka upp öskur á sama tíma. Bara hreint út sagt ógeðsleg tilfinning. Ég gleymi heldur ekki kökkinum sem myndaðist í hálsinum á mér og helst hefði ég viljað skipta um stað við einhverja af flöskunum sem stóðu á stangli hálfar upp úr jörðinni allt í kringum okkur.

Oh my! Skemmst er frá því að segja að ekkert varð úr nammiferð í sjoppuna og fengum við skila hverri einustu glerflís í portið aftur.

Þessi færsla er ekki um neitt, það er allt honum Snæþór að kenna. Alveg satt. Átti eftirfarandi samtal við hann nú rétt í þessu.

Ég: “Um hvað á ég að blogga?”

Snæþór: “Hmmm… Veðrið?”

Ég: “Veðrið? What about it?? -Nei takk.”

Snæþór: “Pútín?”

Ég: “Pútín?? Hvað veit ég um Pútín? Nennti ekki einu sinni að horfa á þennan þátt um hann á RÚV áðan.”

Snæþór: “Brúðkaupsundirbúninginn okkar?”

Ég: “Úfff.. Snæþór minn…”

Skyndilega fattaði ég afhverju hann lagði sína bloggsíðu niður á sínum tíma ..

Later!

Vikan hófst með brúðarkjólastússi okkar systra í Tveimur hjörtum í Kópavogi. Ég hef hvergi um ævina fengið jafn framúrskarandi þjónustu og einmitt í þessari verslun. Það tók okkur ekki nema 4 míntútur að finna draumakjólinn, raunar fyrsti kjólinn sem ég mátaði og var hann keyptur. Ég ákvað þó að njóta þess áfram að láta spekúlantana tvo, Rögnu systur mína og verslunareigandann stjana við mig aðeins lengur og mátaði ég nokkra “Disney-kjóla” til viðbótar  

Föstudaginn sl. fæddist æskuvini mínum, Davíð Þór og hans góðu konu, Birgittu Rúnarsdóttur, yndislegur lítill drengur. Hjartanlega til hamingju elsku bestu, með litla erfingjann

Í gærdag útskrifaðist gott fólk úr lagadeild Háskólans á Bifröst og var því ákaft fagnað í gærkvöldi í glimrandi flottri og fínni veislu hjá Höllu vinkonu. Innilegustu hamingjuóskir til ykkar sérstaklega, Birna mín og Halla!

Í dag mundaði svo betri helmingurinn myndavélina og var myndefnið að þessu sinni ég. Hér er hluti af afrakstrinum.

Um helgina heyrði ég af manni sem ég þekki lauslega sem hafði orðið fyrir því óhappi að missa fingurinn í vinnuslysi. Hræðilegt alveg. Alla tíð síðan er búið að óma í hausnum á mér: “baugfingur-baugfingur-hvar ert þú? -Hér er ég, hér er ég, góðan daginn daginn daginn… Vísifingur-vísifingur-hvar ert þú?…”

Ég er ekki í lagi!

Ég skal greiða einhverjum heppnum lesanda þessarar síðu kr. 2.000,- ef þessi ógæfumaður næst ekki fyrir kl. 16.00 í dag.

Hverjir þora að vera með í pottinum?

Ekki seinna vænna en að skila af sér annálnum fyrir árið 2007

Janúar: Hinn 29. desember 2006 kvaddi Kobbakrílið okkar skyndilega þennan heim og reyndust því fyrstu skrefin inn í árið 2007 okkur þung. Í janúarmánuði var þó tekin ákvörðun um að festa kaup á öðrum hvolpi, honum Jakobi Vopna, en mynd af honum og bræðrum hans úr gotinu gefur að líta hér. Litli trukkurinn okkar er sá sem liggur lengst til hægri með hvítu stjörnuna á hnakkanum. Hinn 22. janúar var svo haldið heljarins partý í Skipholtinu þar sem 6 ára afmæli uppáhaldsins míns, Arndísar Ránar, var ákaft fagnað

Febrúar: Var rólegur frameftir og einkenndist af göngutúrum þríeykisins í fallegu skammdeginu… Allt þangað til litla jarðýtan flutti til okkar í Skipholtið með tilheyrandi endalausum úrgangslosunum á hvíttaða parketið okkar og öðrum prakkarastrikum

Mars: Var viðburðarríkur. Í fyrri hluta mánaðarins fögnuðum við 25 ára afmæli mínu með heljarins fjölskylduboði hjá mömmu og pabba þar sem hin víðfræga gúllassúpa A la Snæþór var á boðstólnum ásamt öðru góðmeti. Um miðbik mánaðarins var ég kvödd til vinnu til kauphallarinnar í Stokkhólmi og fékk ég betri helminginn til að koma á eftir mér þangað og eyða með mér helginni að lokinni erilsamri vinnuviku. Í senn var þetta ákaflega lærdómsrík ferð, rómantísk og spaugileg eins og ég útlistaði á þessari vefsíðu á sínum tíma! :D Í þessum mánuði má segja að ég hafi fundið fyrir tegund af stolti, sem ég hef ekki fundið fyrir áður, þegar ég horfði á stjúpdóttur mína Arndísi Rán, stíga sín fyrstu skref á sviði eftir ballettæfingar vetrarins. Mér leiðist heldur ekki að segja frá því að litla hetjan okkar stýrði dansinum í sínum hópi og fór létt með það!

Apríl: Í apríl lá leið okkar skötuhjúa vestur á Gjögur þar sem við vörðum páskunum með fjölskyldu minni. Það er ekki til fallegri staður í heiminum en Gjögur sem skartaði sínu fegursta. Þetta var jafnframt í fyrsta sinn sem ég heimsótti ættaróðal stórfjölskyldu minnar á þessum árstíma. En einnig er mér minnisstæður snjóboltinn sem betri helmingurinn tróð inn á mig á leiðinni heim!

Maí: Þá lá leið okkar vestur á Drangsnes í helgarferð til uppáhaldsfrænku minnar, Guggu Tekið var á móti okkur með heimabökuðu bakkelsi sem á sér enga hliðstæðu. Yndisleg ferð í alla staði, sem við verðum að endurtaka hið allra fyrsta. Mér er þó ekki kunnugt um hversu velkominn litli anarkistinn er (þ.e. sá litli svarti ) eftir óskundann sem hann skildi eftir á teppinu í stofunni!

Júní: Var býsna viðburðarríkur. Við lögðum leið okkar austur í Gilsárteig og heilsuðum þar upp á menn og dýr. Þá löbbuðum við í góðu veðri upp að Hengifossi. Því næst var ferðinni heitið í Möðrudal þar sem við fengum fyrsta flokks gistingu hjá fyrsta flokks fólki í fyrsta flokks umhverfi. Fórum einnig í fyrsta flokks göngutúr með fyrsta flokks leiðsögumanni, sem vílaði ekki fyrir sér að príla upp í myndarlegan foss. Snæþór myndaði og ég sat á rassinum í öruggri fjarlægð og svitnaði í lófum og á tám af hræðslu um að leiðsögumanninum skrikaði fótur. Svei þér Elísabet að gera manni þetta svona á gamals aldri!  Um miðbik mánaðarins fórum við í þriggja daga göngu um Laugaveginn, þar sem við löbbuðum frá Landmannalaugum til Þórsmerkur á þremur dögum. Ekki var hægt að kvarta yfir veðrinu! 17. júní gekk í garð með tilheyrandi CandyFloss-áti mínu og fallegu stjúpdóttur minnar

Júlí: Hélt þríeykið í úrhellisrigninguna austur í Eiða á ættarmót. Þar var eitt og annað brallað, s.s. pokahlaup! Fjóla frænka mætti galvösk að vanda og plataði mig blásaklausa í smávegis hvítvínssumbl Kveðju var kastað á Goðafoss á leið okkar heim. Þegar heim í heiðan dal var komið fengum við fallegu íbúðina okkar í Grafarvogi afhenta.

Ágúst: Þá var arkað yfir Fimmvörðuháls í híííífandi roki. Ég minnist þess ekki að Snæþór hafi þurft að blása á sér hárið á morgnana eftir þessa ferð! Látið sólina ekki blekkja ykkur. Ef mig misminnir ekki stóð ég þarna í 25 m/sek. Síðar í mánuðnum héldum við, og litla bjútíbollan ásamt fríðu föruneyti í sumarbústaðaferð til Noregs. Það sem hlýtur vinningana fyrir eftirminnilegustu atburði úr ferðinni er vafalaust “rómantíska bátsferðin” sem endaði með bensínleysi lengst út á ballarhafi í svartamyrkri (og EINNI ÁR) og rússíbanaferðirnar okkar í tvívolínu í Osló. Eftirminnilegasti hluturinn úr ferðinni er engin spurning KAMARINN sem við notuðumst við.. En myndir af honum standast hvorki ritskoðun né eru í nokkru falli birtingarhæfar!

September: Gekk í garð með fallegu brúðkaupi austur á Egilsstöðum þar sem vinkona mín til margra ára Birna Kristín og Árni Jón gengu í það heilaga. Virkilega eftirminnilegt og skemmtilegt brúðkaup þar á ferð. Hinn 9. september hófust svo eftirminnilegar framkvæmdir á baðherberginu góða. Heimilisfólkið vatt kvæði sínu í kross í mánuðnum og hóf nám, Arndís í Melaskóla, ég í lagadeild Háskóla Íslands og Snæþór í mastersnám í viðskiptafræði við sama skóla.

Október: Var ljúfur. Fjölgun varð í fjölskyldunni þegar yndisleg, lítil og falleg prinsessa kom í heiminn  Við skötuhjú brugðum okkur í sumarbústað í Borgarfjörð og dvöldum þar í nokkra daga. Buðum tengdó í dýrindis mat að hætti betri helmingsins. Eitt kalt laugardagskvöld í mánuðnum bakaði maðurinn minn súkkulaðitertu handa okkur súkkulaðihænunum sínum sem sló öll met eins og sjá má af svipnum á litlu rófunni

Nóvember: Snemma í nóvermbermánuði var haldið pizzupartý á heimilinu og náttfatapartý í framhaldi af því. Þá var líf og fjör hjá litlum sperrirófum eins og sjá má! Undir lok mánaðarins hófst svo smá jólaundirbúningur í Breiðuvíkinni. Kjarval-yngri var á svæðinu og málaði nokkrar jólamyndir

Desember: Var alveg FRÁBÆR! Hinn árlegi piparkökubakstur var að þessu sinni í Breiðuvíkinni þar sem við systur og hersingin okkar kom saman og bökuðum reiðarinnar býsn af piparkökum. Á ferðinni var einbeitning fyrir allan peninginn og stórglæsilegur afrakstur! Þá var boðað til árlegrar kalkúnaveislu í Breiðuvíkinni þar sem saman kom fríður hópur góðra vina. Aðfangadagur rann upp með fallegri skírn Ídu Maríu á heimili systur minnar og fjölskyldu. Þennan dag voru einnig á ferðinni glæsileg afmælisbörn, systurdóttir mín Emma Kamilla og Vopni sem hélt upp á sitt eins árs afmæli. Aðfangadagur var sérstakur og einstaklega ljúfur, einkum fyrir þær sakir að þríeykið í Breiðuvíkinni hélt sín fyrstu jól saman Á milli jóla og nýárs stóð til að ganga á Nesjavöllum í vetrarsólinni. Þessi dagur er nokkuð merkilegur fyrir þær sakir að sumir steinhættu að tala um heimilisbílinn sem “jeppa” eftir að við pikkfestum Rav-inn í þessari ferð  Til allrar hamingju voru Orkuveitu-menn á sveimi og björguðu okkur úr prísundinni. Í staðinn var gengið um svæðið þar sem við festumst. Það var stórfínt! Áramótin voru náðug. Tengdó komu í mat og að lokinni frábærri kvöldstund með þeim hlunkuðumst við hjónaleysin upp í sófa og horfðum á bíómyndir langt fram eftir nóttu.

Árið 2007 var í alla staði stórfínt. Vafalaust besta ár sem ég hef upplifað. Ég vona að árið 2008 eigi eftir að leika svo mjúkum höndum um okkur eins og árið 2007